16-07-06

°Gedicht...°

Onze liefste Moeder Aarde zucht.

En die ochtend was prachtig.
Een landschap, schilderachtig,
nog toegedekt
en waar zonlicht binnenlekt,
kroop toe naar haar ogen
en vervulde haar met mededogen.
Door mensenkinderen was ze bedrogen.

Zelfs de kinderlijke onschuld
was nu in leugens en ontrouw gehuld.

Daar rees de zon al in 't vederlichte landschap
en diens bedrieglijk schone schijn
ging toen al hand in hand met vriendschap:
dat alles nooit meer 't zelfde zou zijn.

Onze liefste Moeder Aarde
met een geheim
dat ze toen nog krampachtig bewaarde
zou nooit meer gelukkig kunnen zijn.
De mens deed haar zulk een pijn
door een onthulling
-ach, ging de wens maar in vervulling
dat ze ooit weer de gelukkigste zal zijn.

20:04 Gepost door Sinalis | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.