28-10-06

°Herba...°

Het aan de grond nieuw ontsproten gras kriebelde haar koude tenen. Met het beeld van de zomerse sandalen in haar achterhoofd staarde ze naar de verblindende zonsondergang. De zachte schemering werd van haar gesloten ogen weggeblazen door een frisse lentebries die de zomer aankondigde. Losse haren streelden langs haar wangen en landden ogenblikkelijk weer op haar schouders. Een spel zonder klank of woord, een spel van wind en neerwaartse druk; uitdagend.
Langzaam zakte de zon verder achter de horizon. Blikken gleden langs felgekleurde wolken, op zoek naar de weerspiegeling van de zon, of toch stukken ervan. Eenzaamheid had ze altijd als iets wonderlijks beschouwd, als de sleutel tot het evenwicht. Maar verlatenheid en de vrees om opnieuw verlaten te worden bedekten het bijhorende, verroeste slot. Het slot in de statige deur aan de hemel die reeds eeuwen onaangeroerd en ongeopend bleef. Twee had ze steeds teveel gevonden, een troostende schouder overbodig. Maar een vederlichte aanraking van een hand, zou dat nu geen verlichting kunnen betekenen?

Weldra was alles in een warme sluier van duistere bloemen gehuld, alles opgemaakt voor de invallende nacht. Dan zou ze eindelijk haar ogen kunnen sluiten, genoeg beelden voor die dag. Enkel nog wachten op de bevestigende knipoog. Ze zou indommelen en alles leek toen teder en zacht.plaatje

18:46 Gepost door Sinalis | Commentaren (2)

Commentaren

Sinalis...wat is dat mooi geschreven !!! En een woordkeuze om ' U ' tegen te zeggen !!! Ik heb er van genoten en de kabouters ook !! Fijne kaboutergroetjes Sinalis...en schrijf maar verder !! :-))pepino

Gepost door: pepino | 30-10-06

SINALIS SCHRIJVEN
ZIT
IN
UW GENEN
DAT VOELT
GE ZO
EEN PUUR
GENOT
OM TE
LEZEN
GROETJES
MICKEY

Gepost door: MICKEY | 30-10-06

De commentaren zijn gesloten.