23-12-06

°Winter...°

Winterwolk.
Zijn guitige ogen zochten
langs de hemel -heimelijk
alsof ze dat niet mochten.
Daar, eindelijk!
Het denkbeeldige touw spande zich,
zijn voetjes plantte hij stevig op de grond,
tongpuntje vluchtig langs de mond.
Met de strikjes speelde de wind
guitig als het kind,
het werd een meting van de kracht,
-wat had je dan gedacht?-
de wind, die nooit even wacht,
veroverde de macht.
Door lege velden rende 't jong
tevergeefs, helaas-
want daar ging zijn wolkenvriend,
gedreven door hij die 't afscheidslied zong.

Nooit zagen die twee elkaar weder.


vlieger

14:32 Gepost door Sinalis | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.