15-11-09

°Parapluutje, parasolletje...°

Confituur om van te huilen.

Iedere ochtend opent zich de paraplu

van mijn wimpers om

het rollen van mijn tranen

en vult zich stil en gestadig als een regenton.

Want o, dan verlang ik naar de zomerzon

bij de aanblik van die bruine boterham

en dat lieve, kleine potje jam.

Met zoveel liefde in grootmoeders keuken bereid

werden de vruchten van hun al te bolheid

bevrijd,

met zoveel liefde is de lepel naar mijn tong

als hong-

er de beste saus, die zich plooit

om gekonfijt

fruit

en daar verstrooid

opbolt als een tweede huid.

En dan - O, die zuiver zoete smaak!,

steekt vuurrood af tegen het bruin

als naakt-

glanzend lachende lippen

tegen maagdelijk witte tanden.

Liefde van wortelend diep

tot hoog in de kruin

kriebelt met handenvolle handen

de vlinders in m'n buik,

kriebelt met veren van dons

mijn blote voeten en blote tenen,

lang houd ik de kietels niet uit,

plooi dubbel doorheen mijn benen

van het lachen, van het wenen.
Ach, het is maar huilen,

slechts en enkel huilen,

een pruilen-

de lip om... ons;

immers weet je waar je kan schuilen:

iedere morgen opent zich de paraplu

van mijn wimpers...

 

Confituur

 

21:49 Gepost door Sinalis | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.